Hər biri 75 × 75 sm
Mənim 38 yaşım var. Bu gün kim olduğumu anlamaq üçün hər şeyin ən başlanğıca qayıtmalıyam.
Uşaqlığıma.
Mən hər şeyi hiss edən bir qız kimi böyümüşəm. Ətrafdakı dünyanı bədənim vasitəsi ilə qavrayırdım — havadakı gərginliyi, böyüklərin əhval-ruhiyyəsini, hələ sözlə adlandırılmamış təhlükələri hiss edirdim. Çox erkən anladım ki, sağ qalmaq üçün əlçatan olmalıyam. Öncədən hiss etməliyəm. Sevgini qazanmalıyam.
Anam ayrı bir hekayədir. Onu qəlbimdə saxlayıram və bir çox şey üçün ona minnətdaram. Onun vasitəsilə içimdə dərin empatiya və emosional həssaslıq formalaşıb. O, öz çətin yolunu keçdi və bəlkə də özü anlamadan mənə başqalarınınecəemosional olaraq anlamağı öyrətdi.
Amma məni böyüdən xalam oldu. Xatirələrimdə o, həyatımı sərt şəkildə idarə edən, mənə seçim verməyən biri kimi qalıb. Elə anlar var idi ki, mənim sərhədlərim artıq mövcud deyildi. Elə anlar var idi ki, bədənim artıq yalnız mənə məxsus deyildi.
Beləcə bir şeyi öyrəndim — sağ qalmağı.
18 yaşımda evdən getdim. Başqa bir mərhələ başladı.
Səs-küylü. Cəsarətli. Ehtiyatsız bir imperatriçə.
Əyləncələr, alkoqol, qadağan olunmuş maddələr, təhlükəli əlaqələr. Özü ilə nə edəcəyini bilməyən bir dünyada sevgi və qəbul axtarırdım. Ehtiras, xəyanət, zorakılıq var idi. Sərhədlərin yox olduğu, dəyərimi başqalarınıngözü ilə ölçməyə çalışdığım münasibətlər var idi.
Mən hər şeyi sərhədsiz yaşayırdım. Hər dəfə yıxıldıqca, təkliyə sığınırdım. Ağrıya. Özümü təhlil etməyə.
2012-ci ildə isə, dünya qiyamətin gələcəyini gözlədiyi vaxt, mənim üçün bu, həqiqətən baş verdi.
Oşonun bir kitabı əlimə düşdü.
Onu oxudum və ilk dəfə mühakimə olunmadığımı hiss etdim. Başıma gələn hər şey “günah” deyil, təcrübə adlanırdı. “Düşmə” yox, bir yol idi.
Mən Hindistana, Pune şəhərinə, Oşo Beynəlxalq Meditasiya Mərkəzinə getdim. Aktiv meditasiyalar, bədən terapiyaları, özünü kəşf ilə məşğul oldum. Uşaqlığımı bu dəfə təhlükəsiz bir məkanda yenidən yaşadım. Ağladım. Qışqırdım. Aqressiyamdan şüurlu və sağlam şəkildə azad oldum.
Hiss etmə qabiliyyətim genişləndi. Dünyanı fərqli hiss etməyə başladım — gözəlliyi, sükutu, həyatın nəfəsini. Yaşamaqdan qorxmağı dayandırdım.
Uşaqlıq dövrümdə həqiqətən xoşbəxt olduğum anları xatırladım. Rəsm çəkərkən xoşbəxt idim.
Bu xatirələr bədənimin dərinliklərində gizlənmişdi və terapiya zamanı yenidən ortaya çıxdılar.
Mən rəsm çəkməyə başladım.
Və həyat tamamilə fərqli bir istiqamətdə axmağa başladı.
Amma mən bədənin dərinliklərinə fokuslanmışdım və psixologiya ilə o qədər də məşğul olmamışdım. Hiss etməyi öyrənmişdim, amma özümü qorumağı yox. Beləcə, geri qayıdanda həyat məni yenidənsınamağabaşladı.
Ən ağrılı mövzu münasibətlər idi.
Atam həyatımda demək olar ki, yox idi. İçimdə sevgi ilə doldurmağa çalışdığım bir boşluq var idi.
Mən münasibətlərdə özümü müşahidə etməyə başladım. Öz davranış modellərimi, köhnə ssenariləri gördüm. Onlar təkrar-təkrar ortaya çıxırdı. Amma artıq onları dərk edirdim və dəyişdirməyə başladım.
Bir anda özümü dəyişmək qərarına gəldim, başqasını yox.
Məhz o zaman psixologiya həyatıma daxil oldu. Karl Qustav Yunqu — kölgə, arxetiplər, kişi və qadın təbiəti haqqında öyrənməyə başladım. Anladım ki, şüurun yolu təkcə bədən və ürəyi yox, həm də daxiliquruluşumuzuanlamaqdır.
Oşonun sözlərini xatırladım: şüurlu olmaq bədən, ürək və anlayışdan ibarətdir.
Bu gün isə ən vacib şey olan sərhədləri öyrənirəm.
“Yox” deməyi öyrənirəm.
Sevgidə özümü itirməməyi öyrənirəm.
İndi isə “Mənzərəyə Açılan Ev” sərgisində dayanmışam.
Rəsmlərim sadəcə kətan deyil. Onlar mənim yolumdur.
Çünki mən nəhayət başa düşdüm:
Mənim evim bir məkan deyil. Mənim evim insanlar deyil.
Mənim evim — mənim bədənimdir.