Sitara İbrahimbəyli

Sitara İbrahimbəyli

Həsir, 2025

Fotoqrafiya, video

Masallıda tanış olduğum 12 qadın öz icmalarının ənənəvi hörmə sənətinin son mühafizəçiləri kimi məni çox ilhamlandırdı. Həsir evi kənar ünsürlərdən qorumaq üçün qamışdan hazırlanmış bir quruluşdur. Həsir qadınların ailələri üçün göstərdikləri qayğının əyani təsviridir.

Bu qadınlar əsrlər boyu nəsildən-nəsilə keçən sənətkarlığı təcəssüm etdirirlər. Fədakarlıqlarına baxmayaraq, böyük çətinliklərlə üzləşirlər. Məsələn, onlar lazımi geyimləri olmadan bataqlıq sularından qamış yığırlar. Bu, indi ölkəmizdə yox olmaq təhlükəsi ilə üzləşən sənətkarlığın kövrəkliyini vurğulayır.

Suda qamışların yığılmasından tutmuş günəş altında qurudulmasına və həsirlərə toxunmasına qədər onların bütün prosesini sənədləşdirdim. Onların fiziki əməyindən əlavə başqa bir problemi də müşahidə etdim: onlar cəmiyyətdə təmsil olunmurlar. Bu qadınlar təmkinli idilər, sosial media ilə tanış deyildilər və kişilərin mühakiməsi qorxusuna görə işlərini nümayiş etdirməkdə tərəddüd edirdilər. Onlar bu sənətin sadəcə gəlir mənbəyi deyil, həmçinin icmalarının mədəni irsinin vacib hissəsi olmasından xəbərsiz idilər.

Scroll to Top